Ik kan geen druif meer zien!

Hallo allemaal!

Ondertussen hebben we de wijngaard weer verlaten, maar ik zal nog even een verslag uitbrengen van wat er allemaal gebeurd is! Haha!

Na vorige week donderdag, mochten we vrijdag komen werken maar de supervisor had de manager (Rob) in Duncannon laten weten dat we dubbel zoveel moesten doen. Ik dacht, dat lukt toch nooit?! Maar na wat gepraat met Tove hadden we allebei zoiets van; ok, we gaan ervoor en we zien wel. En wonder boven wonder, we hadden vorige week vrijdag meer dan 5000 planten aangeraakt. En een SPIERPIJN dat we hadden!

Vrijdag avond kwamen we thuis om half 5 en bijna iedereen was weekend aan het vieren. Overal schoten de bierdopjes in het rond en de kartonnen dozen met wijn (wat dan een soort wijn-tap wordt) stonden op alle tafels. Maar helaas, wij lagen om 9 uur weer in bed, want zaterdag zouden we ook gaan werken. En wij maar hopen op regen…

En dat heeft geholpen, want zaterdag stond ik als eerste op en ik voelde regenspetters toen ik naar de badkamer liep. Jippie! Misschien geen werk!? Om 6 uur stond Blue, onze supervisor van 70 met 2 tanden in z’n mond, bij de receptie en hij zei; als jullie willen, mogen jullie maandag komen werken en dan slaan we vandaag over, want het giet overal. Wij blij! See you on Monday!!! Kopje thee gedronken en om half 8 lag ik weer in bed tot 12 uur. Ik ben ’s middags in m’n eentje Blenheim ingelopen. Echt veel is er niet te doen, maar er waren wat winkels en ik heb meteen boodschappen gedaan. ’s Avonds hebben we samen gekookt en toen leerden we alle leuke mensen (a.k.a. de party-gang) kennen. Want dat is wel altijd zo; hoe erger het werk, hoe leuker vaak de sfeer na het werk is met alle mensen, want iedereen gaat elke dag door dezelfde hel op het werk. We hebben de hele avond buiten zitten kletsen, wijntjes gedronken en Tove is nog uit gegaan in Blenheim met wat mensen, ik ben in Duncannon gebleven en om half 6 lag ik op bed.

Zondag hebben we werkelijk NIKS gedaan. Geslapen, gelezen, meer geslapen, Sex and the City gekeken op de laptop, nog even geslapen en op bed liggen kletsen. We hebben ’s avonds hamburgers gegeten en om 9 uur lag ik weer te slapen.

Want maandag om 5 uur ging de wekker! Echt zo lachen, dan sta je op in het donker, de schemer komt door als ik naar de keuken loop en elke ochtend zitten we te ontbijten met dezelfde 7 mensen, allemaal verspreid over de tafels in de keuken. En Tove en ik altijd samen, en niemand die echt iets te melden heeft behalve goedemorgen. Maar je ziet aan iedereen; niemand heeft er zin in, maar we hebben toch het geld nodig… Het werk maandag was een drama. Kheb de HELE dag op m’n hurken moeten werken en steeds verplaatsen, dus m’n knieeen en enkels leken wel broos. Ik had echt overal pijn. ’s Avonds hebben we weer samen gekookt en om 9 uur ging het licht weer uit.

Dinsdag was een betere dag. We gingen vandaag ‘wires liften’; dat houdt in dat je de bedrading (2 lijnen) hoger hangt. Leuk is anders, maar in ieder geval hoefden we niet te bukken. Ik vond het geweldig, en Blue zei dat we nu wel veel geld konden verdienen, want dit ging lekker snel. Nou, snel ging het wel, maar je moet alle rijen dubbel doen en na 2 uur keihard werken samen met Tove had ik even een berekening gemaakt hoeveel we al hadden verdiend; we hadden precies het minimum gered. Dus toen had ik zoiets van; Tove, stop maar met rennen, we gaan gewoon in een goed uit te houden tempo werken, want we gaan toch geen fortuin maken vandaag… Dat was wel jammer, maar ik voelde me toen we thuis kwamen gelukkig niet zo slecht als maandag.

’s Avonds weer samen gegeten, met z’n allen The Simpsons, Friends en Family Guy gekeken (zoals elke avond) en om 9 uur weer in bed…

Woensdag was de aller-aller ergste dag. Om 6 uur kwam Blue ons halen en ipv 12 mensen waren er maar 6. De anderen hadden zoiets van; je bekijkt het maar met je wijngaard. Om 7 uur stonden we op de wijngaard en het was KOUD! Niet gewoon koud, nee, er lag sneeuw op de toppen van de bergen! Ik had 2 truien aan en m’n zomer jas met dikke sjaal en nog bevroor ik. En wat helemaal gaaf was; al het gras en onkruid was drijfnat, dus na 2 stappen waren mijn gympen volledig doorweekt en voelde ik m’n tenen niet meer. Ik was niet vooruit te branden. Ik kon niet eens gezellig kletsen, ik had het zoooo koud. Rond half 11/11 uur werd het beter, toen brak de zon door en kon ik eindelijk wat uittrekken en voelde ik m’n vingers en tenen weer. Vervolgens kwam Blue langs in onze rij om te vertellen dat het werk van donderdag en vrijdag nog erger zou zijn dan we al gedaan hadden; dit keer moesten we alle kleine plantjes ‘singelen’, dus alle nieuwe knopjes eraf pulken en vervolgens moesten als die plantjes vastgetaped worden. Oftewel; weer een dag je rug, knieen en enkels misbruiken. Ik dacht het niet! Blue vroeg; kom je morgen? Of kom je misschien niet? Eh, nou… Kheb even met Tove overlegd en gezegd dat zij van mij mocht gaan, maar dat ik dit niet ging doen. Ik heb netjes tegen Blue gezegd dat ik dat niet ging trekken en dat snapte hij. Hij zit er verder ook niet mee, want er zijn zoveel backpackers die willen werken, dat maakt voor hun toch niet uit wie er komt, als het werk maar gewoon gedaan wordt. En zodoende heb ik dus ‘ontslag’ genomen! En niet alleen ik, ook Tove en Lory (jongen uit Brussel) kapten ermee.

En dan valt er nog maar 1 ding te doen als je thuis komt; vieren dat het kerstvakantie is!!! We zijn met de supermarket run meegegaan, eten en wijn gekocht en we hebben met Lory en Francesca (Duits meisje die ook was gestopt) tot 1 uur ’s nachts heel gezellig zitten kletsen in de keuken.

Donderdag was het dus vakantie. Heerlijk uitgeslapen tot 11 uur (we werden wel vaak wakker, want ons ritme is een beetje verstoord door dat opstaan om 5 uur ’s ochtends), rustig ontbeten, en ’s middags zijn we met z’n vieren (Tove, Lory, Fran en ik) het dorp ingegaan. Beetje rondlopen, naar de bieb voor gratis internet, Tove en ik hebben een bankrekening geopend en daarna hebben we op een terrasje een biertje gedronken en in Fatboys gehangen; heerlijk! Daarna boodschappen gedaan en met z’n vieren gekookt; Zweedse gehaktballen! Hmmmm! En vervolgens ’s avonds weer heel leuk met alle mensen zitten kletsen die ook niet meer gingen werken. Het wordt steeds gezelliger hier!

Vrijdag weer uitgeslapen, ontbeten en met een paar mensen in het gras achter de keuken in de zon gelegen. Daarna zijn Tove, Fran, Lory en ik met een Kiwi-meid (Chanel) meegegaan in de auto naar de supermarkt; weer inkopen gedaan voor de avond! Vrijdag = weekend, weekend = feest! Thuis nog een beetje rondgehangen, zitten kletsen en rond 7 uur had A.J. (Australier) 2 salades gemaakt en ging de bbq aan. Ondertussen zaten we al met een man of 10 buiten, heerlijk wijntjes en biertjes in de zon te drinken met een muziekje erbij. De hele avond hebben we buiten gezeten met een man of 15 en wat hebben we gelachen. We hebben er nu nog pijn van in onze buik! Wat een hoop leuke mensen hier! Rond 11 uur zijn we het dorp ingegaan en zijn we in 2 verschillende barren geweest. Echt veel was er niet te beleven, maar wij maken het overal gezellig. Om half 4 was ik thuis en ben ik gaan slapen. Wat een geslaagd einde!

Want; vandaag was het afscheid nemen. In Blenheim is verder niks te beleven en Tove’s moeder staat donderdag op Auckland Airport, dus ik dacht, kom Tove, we gaan zaterdag naar Wellington, en dinsdag nemen we de bus naar Auckland. De tassen ingepakt, de koelkast weer leeggetrokken, sleutels ingeleverd en met tranen in de ogen afscheid genomen van een hele leuke club mensen. Iedereen wilde nog snel foto’s maken, iedereen stond elkaar te omhelzen… Gelukkig is Nieuw Zeeland niet zo heel erg groot, dus hopelijk gaan we nog wel wat mensen ergens tegenkomen!!!

We zitten nu op de boot van Pickton naar Wellington. Tove ligt hier naast me te slapen (die had geloof ik pas 2 uurtjes haar ogen dicht gehad) en ik ga zo denk ik ook m’n ogen even dicht doen. Vanavond gaan we het uitgaansleven van Wellington ontdekken en morgen gaan we misschien een beetje rondkijken daar… Of anders maandag, haha! Ik denk niet dat we ooit nog in de vineyards gaan werken en we gaan ook nooit meer terug naar Duncannon, maar we zeiden het net nog tegen elkaar; ondanks de hel van het werk, het slechte salaris en de kleine kamer die we deelden, hebben we super leuke mensen ontmoet, keihard gelachen en eigenlijk wel een top-tijd gehad. Het lijkt wel of we er 3 maanden hebben gezeten ipv 1,5 week. Super!

En verder;
- waren we heel blij verrast dat de vineyard ons hoe dan ook minimum loon moeten uitbetalen. Dat betekend dat we 450 dollar (=225 euro) hebben verdient; is dat even mooi meegenomen!
- waren de mensen waar we mee omgingen; Lory de Belg, Fran de Duitse meid, Thomas en Yves uit Frankrijk, Christian, Jenny en Lasse uit Duitsland, Russell uit Engeland, Philippe uit Chili, Marcio uit Uruguay, Duncan en A.J. uit Australie en er was ook een NLse jongen die erg gezellig was; Peerke! Uit Amsterdam.
- was de douche elke dag na het werk echt de beste ooit!
- heb ik donderdag de was gedaan en na 30 minuten was ie al klaar! Ik trok de deksel open, keek erin en dacht; is er uberhaupt wel iets gebeurt met de was? Maar dat probleem had iedereen… Kleren worden hier niet echt schoon!
- hadden wij een Mexicaanse buurjongen die echt niet in orde was. Zodra we de kamer binnenkomen roept hij naar ons; What’s happening?? Anyone?? En hij maakt allerlei vreeeeemde geluiden!! Na de eerste nacht had ik bijna een discussie met Tove. Ik had in z’n kamer gekeken en zag dat hij alleen was, want wij dachten het 2 mensen moesten zijn. Maar Tove kon het maar niet geloven, hahaha! Nee Tove, het is echt 1 Mexicaan die zoveel herrie maakt. En vervolgens werd ik er helemaal melig van, want elke keer als ik binnen kwam en Tove er al was, of als we wilden slapen, werd ze helemaal gek van z’n ‘geluid’ en z’n gepraat… Anyone?! Dus nu is dat ons nieuwe stopwoord; What’s happening?! Anyone!? En zelfs na 100 keer blijven we er om lachen, hahaha!
- was het heerlijk om de tassen even niet mee te hoeven slepen, maar vandaag zijn we weer de klos; we hebben echt veeeeel te veel spullen bij ons, tis gewoon hilarisch om ons over straat te zien gaan. En wat ik dan zo lachen vind aan Tove; die heeft zo’n heerlijke zelfspot! Die noemt haar backpack van 80 liter (= echt enorm groot!) haar make-up bag, hahaha! We lachen elke keer tranen als we over straat gaan, maar echt handig is het niet…!

Liefs,
Lenny