Kathmandu, Chitwan NP, Lumbini & Varanasi (India!)

Hallo allemaal!

Wat een titel van dit verslag! Het lijkt wel of ik aan het speed-reizen ben, haha! Hier komt weer de up-date:

Vrijdag 25 februari (lijkt wel 3 maanden geleden!) heb ik de bus weer terug genomen van Pokhara naar Kathmandu. Dit keer had ik een andere, onbekendere busmaatschappij genomen en dat hielp, de bus zat niet vol, dus ik had 2 stoelen. Niet dat de reis dan heeeel comfortabel is, ik bedoel, dus bus komt nogsteeds uit het jaar nul en de wegen.. Tja, het zijn alleen maar gaten en er is niet echt overal asfalt. En natuurlijk kwamen we ook nu langs een bus, die met z'n neus naar de afgrond stak. Echt bizar, je zal er in hebben gezeten! De bus stond met z'n neus naar beneden en was van de weg af geslagen. Godzijdank heeft onze bus het weer gered. En zo doe je dan, door de bergen slingerend, over 140 kilometer 7 uur! Whahaha!
In Kathmandu vond ik een nieuw guesthouse, de beste in Kathmandu tot nu toe. Verder heb ik nog gegeten en ben vroeg naar bed gegaan; van zitten in de bus word ik echt doodmoe!

Zaterdag 26 feb wilde ik vanalles gaan bezichtigen, maar nee, ik had geen zin. Ik was nog steeds snikverkouden met een hele vieze hoest en was echt nog moe van de trek en de busrit. Dus ben ik gaan shoppen en rond het centrum gaan lopen. Kheb thee gedronken, dal baht gegeten en in m'n boek gelezen. Was wel even lekker.

Zondag 27 feb dacht ik, en nu ga ik sights see-en. Zo gezegd, zo gedaan. Ik was bij tijds opgestaan, gaan ontbijten en ik ben eerst langs het postkantoor gegaan. Ik wilde namelijk een pakket naar huis sturen (jaja, dat krijg je van al dat shoppen), en ik dacht, laat ik even kijken hoe dat werkt, dan kan ik maandag terugkomen. Nou heb ik in al die jaren een hoop postkantoren gezien in een hoop landen, maar dit sloeg alles! Zelfs in Tanzania hebben ze een postkantoor, maar wat dit was?! Hoe moet ik het omschrijven; het was een leeg staand gebouw, leek van binnen wel een schuur. Er stonden een paar bureaus, er waren geen loketten, er waren 4 mensen die op de grond lagen/zaten, niemand was aan het werk (en zondag is een gewone dag in Nepal) en het stonk er naar zeik, niet normaal!!! Ik dacht; dit gaat 'em niet worden!

Ben daarna naar een lokaal busstation gelopen waar ik na wat vragen in een bus werd gestopt die naar Bhaktapur ging. Was weer lachen hoor, honderdduizend keer stoppen natuurlijk, maar ik had alle tijd. Na ruim een uur zei ineens iemand in de bus, ging jij niet naar Bhaktapur? Eh, ja! Dan moet je er hier uit! Eh, ok! En inderdaad, 5 minuten lopen en ik zag een ingangspoort. Ik moet entree betalen (alles is gratis, behalve voor toeristen) en ik kon het dorp in. Bhaktapur ligt in de Kathmandu Valley, Kathmandu ligt namelijk in een vallei omringd door (enorme!) bergen. Bhaktapur is bekend om zijn mooie tempels en ik vond ook de algehele architectuur heel erg mooi. Ik wat rondlopen, foto's maken, beetje rondhangen en toen nam ik weer een lokale bus, nu naar Patan. Ook Patan staat bekend om z'n tempels. Ook deze bus ging weer lekker langzaam, de bus was leeg, maar natuurlijk zat er weer iemand half op me, want dat is leuk ;). En toen moesten we de bus uit, het was het eindpunt. Het leek wel Tanzania; er waren wel 40 mensen aan het dringen om de bus in te gaan, we konden amper uitstappen! Na wat duwen was het gelukt en toen heb ik aan wel 10 mensen de weg gevraagd en uiteindelijk vond ik Durbar Square in Patan. Daar wat gegeten, foto's gemaakt en richting wat NGO winkeltjes gelopen. Ik dacht, daar kun je vast leuke souvenirs kopen, maar ik vond de winkels niet zo leuk en ben met een taxi terug gegaan naar Thamel en heb daar nog wat gewinkeld.

Sta ik in een winkel, kom ik de 2 Belgen tegen van de trekking; Joel & Alice! Leuk! Dus 's avonds zijn we met z'n 3en gaan eten!

Maandag 28 feb, een belangrijke dag. Ik stond vroeg op en om 8 uur was ik bij de Indiase ambassade. Daar in de rij gestaan, paspoort afgegeven en toen dat klaar was heb ik een taxi genomen naar de Pashupatinath. Dat is de heiligste plek in Kathmandu (en in Nepal, samen met Lumbini), want daar wil iedereen sterven. Het is een tempel (nouja, een groep tempels) aan een hele heilige rivier die uitmondt in de Ganges. Ze verbranden aan de rivier de lijken en vegen dat vervolgens in het water van die rivier. Ik moest weer 5 keer de weg vragen en toen mocht ik na entreegeld (want ja, ik ben toerist) de tempel in. Nou, ik had nog nooit zoiets gezien. Je ziet meteen de rook van de verbranding. Eerst dacht ik IEUW! Maar het viel me mee. Ik was nooit zo'n fan van cremeren, maar ik ben er toch anders tegenaan gaan kijken. En al die ceremonies die ze uitvoeren voor, tijdens en na de verbranding; het had wel wat! Wat ook bizar was, de mensen vinden het totaal geen probleem dat alles open is, iedereen kan alles zien en je mag ook overal foto's van maken. Heb ik ook gedaan. En ik heb op de trap aan de overkant gezeten om eens te kijken hoe het in werking ging. Was heel bijzonder. Die rivier alleen, die vond ik zo ranzig! Ik dacht dat het een echte rivier zou zijn, maar het was een heel ondiep slootje waar kinderen doorheen liepen (het was vaak maar 30-40 cm diep) en waar mensen zich in stonden te wassen. En ze vegen daar dus ook de as in van de lijken; gatver! Maarja, zo werkt het hier. Er liepen ook overal apen rond. Een gekkenhuis, maar echt heel heel bijzonder.

Ik heb er ruim 2 uur gezeten en gekeken en toen ben ik weer terug naar Thamel gegaan om te lunchen. Om 5 uur stond ik weer bij de Indiase ambassade op de stoep en ja hoor, m'n visum was klaar! Jeej! En 's avonds had ik weer met Joel en Alice gegeten.

Dinsdag 1 maart was de dag van de laatste dingen doen; shoppen, pakketje naar huis sturen (via een cargo kantoortje, want dat postkantoor, daar ging ik natuurlijk niet meer naartoe!), boek uitlezen, tas inpakken. En het was wel lekker, even een dagje van ronddwalen door Thamel op m'n gemak. En 's avonds had ik voor de laatste keer met Alice en Joel gegeten.

Want woensdag 2 maart zat ik om 7 uur al in de bus op weg naar Sauraha, naar het Chitwan National Park. Ik stond nog geen 2 minuten in de bus, werd ik herkend door 2 Duitse meiden die ik ook kende van de trekking. Ongelooflijk! De rit duurde ruim 5 uur en rond 1 uur was ik in een guesthouse in het dorpje Sauraha. Ik was naar hetzelfde guesthouse als de meiden gegaan en we waren in totaal met z'n 8en. Iedereen had een pakket-tripje gekocht, behalve ik. Ik had gewoon een los busticket gekocht, wist ik veel! Maar na wat onderhandelen daar, had ik voor mezelf ook een pakketje samengesteld en het kostte veel minder! We waren nog geen half uur in het guesthouse, werden wel al op sleeptouw genomen, want er stonden 2 neushoorns bijna naast ons guesthouse! Ge-wel-dig!!! Aan het eind van de middag zijn we nog naar de Elephant Breeding place geweest wat we allemaal vreselijk vonden. Ja, tis geweldig om olifanten te zien en ze hadden ook kleintjes, maar ze stonden allemaal geketend onder een schuur-dak. We vonden het vooral zielig. 's Avonds heb ik in het dorpje gegeten, de rest had eten inclusief, maar dat wilde ik niet. Ik kies graag zelf uit wat ik eet, als ik de gelegenheid heb ;) en ben vroeg naar bed gegaan, ik was weer doodmoe!

Donderdag 3 maart zaten we om 7 uur aan het ontbijt en om 8 uur gingen we in een kano (lees; uitgeholde boomstam) over de rivier. Was heel leuk, we zagen veel mooie vogels (o.a. ijsvogels!) EN we zagen krokodillen! Zo naast de 'boot'! Na een uurtje gingen we aan de kant en nog 2 uur lopen en binnen 5 minuten zagen we een joekel van een neushoorn.

Na de wandeling waren we rond half 12 terug en we zagen dat de lokale mensen de olifanten aan het wassen waren in de rivier. Wij daar ook naartoe en na wat twijfelen (en vooral niet durven) ben ik ook op een olifant geklommen. Ze waren zo ontzettend tam en mak en lief, en de meiden waren zo aardig. Ik dacht, ik probeer het. Ik had een hele lieve olifant en de lokale man die erbij hoorde was ook heel aardig. Hij liet de olifant zelfs met z'n kop onderwater liggen zodat ik er makkelijk op kon klimmen en voor ik het wist zat ik erop. Gelukkig was het in de rivier, dan lijkt het niet zo hoog. Het was geweldig! De olifant spoot allemaal water over me heen, het was echt super en we hadden heeeeel mooi weer. Echt stukken warmer dan Kathmandu, dus ik was HEEL blij dat ik het gedaan heb.

's Middags ben ik gaan lunchen en m'n was op de hand gaan doen, en 's avonds na het eten had ik met de meiden afgesproken en zijn we naar een cultural show geweest waar we met z'n allen mee hadden gedanst met de lokalen; was geweldig!

En vrijdag (4 maart) was het weer tijd voor afscheid. Iedereen ging naar Kathmandu, ik naar Lumbini. Ik moet 1x overstappen, maar dat ging prima. De laatste bus was voor 22 km en daar deden we ruim een uur over, want de weg was geen weg! Geen asfalt en alleen maar gaten. In Lumbini, een dorpje van 1 straat, vond ik een guesthouse en ben ik meteen naar de Maya Shiva tempel gegaan waar de steen ligt waarop Buddha is geboren. Heel bijzonder om te zien, zo'n ontzettend heilige plek. Mooie tuin eromheen, was best leuk. Daarna ben ik gaan lunchen en heb ik in m'n kamer gehangen en gelezen.

Want zaterdag 5 maart zat ik al om 6 uur in een taxi! Jaja, vakantie vieren, maar nooit uitslapen lijkt het wel! Haha! Het was vreslijk mistig, maar we reden gelukkig langzaam. Totdat na 20 minuten er een mega kabaal was en de meiden achterin riepen dat we moesten stoppen; was de schuifdeur van de auto afgevallen!!! Hahaha! Gelukkig kwam er snel een nieuwe taxi. In Sunauli werd ik afgezet en ging ik lopen de grens over naar India en daar werd ik in een lokale bus gezet, op naar Varanasi..

Ik zat helemaal voorin, dus dat was fijn. En de buschauffeur vond mij natuurlijk mega interressant, net als de andere 3 mensen die voorin zaten. Hij probeerde met me te praten, was best grappig. Om 8 uur gingen we rijden, maar hoe! De bus was echt ZO oud, ik denk de oudste waar ik ooit in gezeten heb. We slingerden door allerlei dorpjes en ik viel nog in slaap ook. We stopten voor ontbijt waar ik koekjes kocht. We stopten voor lunch, waar ik mandarijnen kocht. Ik dacht, ik vind alles best, maar ik ga niet ziek worden in deze bus! Ik heb ook geen slok water gedronken, want ik wilde ook niet plassen! De bus zat tussen half 10 en 5 uur ook echt BOMvol. En de motor viel steeds uit, dus de mannen moesten wel 5x de bus aanduwen. Vraag me niet hoe, maar om 9 uur waren we in Varanasi. Ik was blij, want ik kon echt niet meer zitten op m'n stoel. Ik nam een auto-rikshaw en vond na wat zoeken een guesthouse. Ik vond het geen leuke, maar ik was blij dat ik wat had, want alles zat vol en ik was DOODmoe!

Zondag 6 maart werd ik dus wakker in Varanasi, India. Whaaaa! Ik de straat op; lekker druk hier! Ben gaan ontbijten en internetten en daarna heb ik uitgechecked en ben ik naar het Shanti guesthouse gegaan (op aanraden van An; THANKS!). 's Middags heb ik eens rondgelopen. Nouja, lopen, dwalen. De straten zijn zo smal, ik ben constant verdwaald. Er lopen hier nog meer koeien over straat, nog meer mensen en er zijn echt bizar veel straat honden. Tis net Nepal, alleen 5x zo druk. Mijn guesthouse zit aan de gats. De gats zitten aan de heilige rivier, de Ganges. En ik woon recht achter de burning gat, waar ze de lijken verbranden. Maar ik moet zeggen, het was in de Pashupatinath heftiger, dus ik kan het wel hebben hier. Mijn guesthouse heeft een geweldige rooftop-restaurant, dus daar heb ik 's avonds gegeten en genoten van het uitzicht.

Maandag was ik al om 7 uur wakker en ik dacht, laat ik vast naar het treinstation gaan om treinkaartjes te halen. En dat ging prima, ik was meteen aan de beurt en heb kaartjes kunnen krijgen. Jeej! Daarna ben ik gan ontbijten in m'n guesthouse en ben ik weer rond gaan lopen door Varanasi. Echt bizar druk op straat, zoveel auto- en fiets- rikshaws, constant toeteren. Het is net Thamel in Kathmandu, alleen dan groter en de weg is hier beter geasfalteerd. Om 5 uur ben ik in een bootje gestapt, dat is gratis via de guesthouse en ben ik over de Ganges gevaren. Was super leuk en ik heb een ceremonie gezien bij de main gat, vanuit de boot.

Gister, dinsdag, ben ik weer verdwaald door de steegjes, maar dat was wel erg leuk. Je ziet zoveel hier! Soms loop je de hoek om, sta je ineens oog in oog met een mega-koe! Hahaha! Lachen toch?! Alleen die koeienpoep overal; bah! En de tijd vliegt, ik heb gewoon 5 uur rondgelopen en m'n ogen uitgekeken. 's Avonds heb ik gegeten en gelezen, ik was wel weer moe van al die indrukken.

Vandaag is een rustige dag. Ik heb vanochtend uitgechecked, want ik stap om 5 uur (zegt m'n kaartje, maar ik zal wel vertraging hebben!) in de trein! Spannend! Ik ga naar Agra, de Taj Mahal bekijken. Ik heb een sleeper, dus ik ben HEEL benieuwd hoe dat gaat straks in de trein. Het is een rit van 12 uur; aaaahhh!

En verder;
- was het tijdsverschil in Nepal met NL 4 uur en 45 minuten. De gektste ooit! Volgens mij heb ik nu 4,5 uur tijdsverschil met NL, het is hier altijd later, dat weet ik wel.
- ben ik sinds Nepal verslaafd aan hot lemon met ginger & honey. Het begon als een drankje voor m'n keel en nu ben ik verslaafd!
- drinken ze in Nepal en India veel Chai, maar dat krijg ik echt niet weg. Het is warme melk en er zit suiker in, voor mij is dat dus 2x ranzig!
- ben ik eindelijk, sinds een dag, van m'n hoest en verkoudheid af; kheb er 3 weken mee gelopen!
- zijn alle bussen, in Nepal en ik zag het ook in Varanasi, aan de buitenkant vies van de kotsplekken. Er worden altijd mensen ziek in de bus, vooral in Nepal, door alle bergen-slinger-wegen. Gelukkig had ik nergens last van!
- had ik in Lumbini een lassi besteld, da's een heel lekker Indiaas yoghurt drankje en die was niet goed! Oh mijn hemel, ik ging echt bijna over m'n nek (geen grapje, ik stond al kotsneigingen te maken). En ik dacht, tis nie waar he?! Precies voordat ik de grens over moet; maar Godzijdank ben ik er niet ziek van geworden! En kheb daarna maar een sprite besteld; laat die lassi maar zitten!
- zitten er veel muggen in India en zit ik sinds een week weer aan de malariapillen. Dit keer slik ik 2x per dag en ik heb nergens last van! Ook geen nachtmerries!
- is het hier een stuk warmer dan in Kathmandu. Ik schat dat het in Varanasi zo'n 25 graden is; heerlijk!
- word ik heeeeel vaak aangesproken op straat; zeg maar constant! Miss, rikshaw? Miss, wanna buy something? Water? Cigarettes? Toiletpaper?!
- jaja, toiletpaper, want dat gebruiken de lokalen hier ook niet! IEUW!
- wordt er in Nepal en in India ongelooflijk veel geroggeld op straat. Een paar keer zelfs bijna OP me! En nee, zelfs na bijna 4 weken ben ik daar echt nog niet aan gewend. Ik vind het nog net zo goor als de eerste dag dat ik het hoorde!
- wil ik nog een keer iedereen bedanken voor de leuke berichtjes en reacties. Het is ALTIJD heel leuk om te lezen! :) :) :)

Liefs,
Lenny